…a blog on random thoughts and ideas… ^__^

Manhid daw ako sabi nila. Sino sila?? Basta sila…silang lahat na hindi ako naiintindihan. Magmula noong pumasok ako ng elementary, hindi nmn tlga ako madaldal. Hindi ako mahilig makipagsigawan at makipaglaro sa mga kasamahan ko. Ewan ko ba, parang hindi kasi sakin importante ang mga bagay na yun. Mas importante sakin na nasusunod ko ang mga titser ko at nagagawa ko lahat ng mga assignments na binibigay sakin. Tahimik lng ako sa klase at kng may kakausapin ako, ang madalas kong kausap e yung dlwang top sa klase namin. Yung top 1 at yung top 2. Hindi na importante kng ano ang grade ko nun kasi nmn lagi silang top mula nung grade 3 hanggang grumadweyt kami ng grade 6. Ang nakakatuwa dun, hindi nman ako kasing talino nila. Hindi nman ako kasali sa top ten. Alam nyo ba kng bakit sila lang ang kinakausap ko? Sila lang kasi ang may sense. May logic ang bawat salitang lumalabas sa kanila. Hindi kagaya nung iba naming kaklase na mas importante pa ang paglalaro o di kaya puro chismis maghapon ang inaatupag.

Ewan ko ba kng bakit nung mga panahong ang ginagawa ng karamihan e magenjoy at maglaro, hindi ko tlga nakahiligan. Buong panahon na nagaaral ako, wla nman akong kahit na anong inaalala kundi ang magaral at makagradweyt ng maayos. Kumbaga, inubos ko ang kabataan ko sa pagiging seryoso at objective-minded. Hindi ito kagaya nung mga "rags to riches" story na napapanood natin sa mga sine. Hindi nman ako nagtapos sa elementary, highschool, at college nang may medalya taun-taon. Pero sinigurado ko lang na matatapos ako ayon sa expectations ng magulang ko. E bakit nga ba tayo patuloy na nakakapag-aral? D b dahil lang nman din s kanila? Kaya marapat lang na ayusin mo ang bagay na pinaghihirapan nila. Yun ang inisip ko. Binigay ko ang karangalang bihirang binibigay ng isang anak sa kanyang magulang, ang magtapos ng kolehiyo nang walang sabit na kahit ano at ni minsan hindi binigyan ng sakit sa ulo. Aba! Madalang na yan ngayon! Kadalasan, saksakan ng kalokohan at sakit sa ulo ang dinadanas ng mga magulang ngayon! Hindi dahil sa trabaho nila….kundi dahil sa sarili nilang anak na walang ibang alam gawin kundi ang magpakasasa sa paglalaro at bisyo. Gaya ng mga kaklase ko noon….

Hindi ko alam kng saan, kelan, at papaano ako nakapagisip nang mga ganyang bagay kahit na bata pa lang ako. Pero alam ko, nung magsimula akong magisip ng ganyan, dyan na rin nagsimula na sabihan akong manhid. Manhid! Ipaliwanag nga natin ang ibig sabihin ng salitang ito. D ba pag sinabing manhid, hindi nakakaramdam. Na kahit madapa eh parang walang nangyari. Na kahit nauntog sa pader eh hindi man lang aaray. Wala lang sa kanila. Hindi nila naramdaman e. Manhid. Kaya minsan tatanungin ko ang sarili ko, manhid ba ako? Nakakaramdam nman ako, nasasaktan at natutuwa kagaya ng karamihan. Pero ang kaibahan ko lang, hindi  ako nagsasalita. Tahimik lang ako kadalasan. Iniisip ko muna kng ano ang dapat gawin. Bigyan ko kayo ng isang example. Noong  minsang nagkekwentuhan kami ng bespren ko, nabanggit ko sa kanya na lumabas yung GF ko kasama yung dati nyang BF. "Sinabi ba sayo?", tanong nya. "Oo", sabi ko. "Pinayagan mo?", tanong nya ule. "Oo nman.", sagot ko nman. "Hindi ka ba nagseselos man lang?", halos nagulat nyang tanong. "Hindi. Wala nman akong dpat pagselosan e.", sabi ko. "Ang manhid mo nmn! Hindi ka marunong magselos!". Naaalala ko yan kasi natanong ko rin yun sa sarili ko e. Kung bakit nga ba hindi ako nagselos. Baka tama nga yung bespren ko na manhid nga ako. Siguro, kung sayo mangyayari yun, syempre hindi mo papayagan yung BF o yung GF mo na lumabas kasama ang X nya nang sila lang. Siguro magagalit ka pa at pagmumulan lang yun nang tampuhan nyo. Pero ako, naiisip ko kc na wala nmang positibong epekto ang selos e. Away lang ang hantong nun! Hassle lang sa buhay. E di payagan ko n lng! Hindi nmn ibig sabihin na hindi ko sya mahal e. Mahal na mahal nga e…kya buong tiwala mo syang papayagan lumabas kahit sino pa ang kasama nya. See? Hindi ako manhid. Pinaisipan ko lang muna ako bago ako kumilos.

Naranasan mo na bang magalit? As in galit na galit ka? Di naman importante kng ano o sino ang dahilan. Basta nagalit ka. Ilan sa mga kaibigan ko ang nagsasabi na hindi raw nila alam kng pano magalit. Di raw nila "nature" yun. Kadalasan di ako naniniwala kahit na sa buong pagkakakilala ko sa kanya, ni minsan di ko sya nakitang magalit. Alam nyo kng bakit di ako naniniwala? Kc may kanya-kanya tayo ng paraan para magalit. Ang kadalasan sa mga galit e yung mga bayolente at sumisigaw. Meron din naman jan yung mga tumatahimik at di namamansin. Yung ibang mga "elite" magalit e umiiyak na lang basta. Madalas nakakatuwa panoorin ang isang tao pag sya’y galit. Kahit sarili ko minsan, natatawa n lng ako pag naaalala ko na ako’y nagalit. Pero bakit nga ba nagagalit ang isang tao? Nakakabuti ba ito sa kanya? Meron ba tong "positive" output sa buhay natin? Pagusapan natin…

Una, kng bakit nagagalit ang isang tao. Normal na nagagalit ang isang tao kapag may nangyaring labag sa kalooban nya. Kunyari, inutusan ng isang nanay ang kanyang anak na bumili ng suka. Imbes na pinambili ng suka e ginamit para makapaglaro ng ragnarok dun sa internet cafe sa kanto. Syempre magagalit yung ina. Normal ba? Oo. Isa pa, na-late sa date nyo yung boypren mo at namuti na ang mata mo sa kaiintay. 6 ang usapan nyo. 9 na dumating. Nag-lowbat daw ang fone nya at natrapik sa daan. Magagalit ka ba? Oo. Normal? Oo. Hindi ka naman makikinig sa paliwanag nya e. Basta ang alam mo, nagmukha kang tanga nang 3 oras kaya ka galit.

Pangalawa, nakakabuti ba ang magalit? Oo at hindi. Hinde dahil ang kadalasan approach ng isang tao pag sya’y galit e wala na syang naririnig na paliwanag at hindi na sya nagiisip ng tama. Ang dapat sa isang taong galit, tinutulugan ang galit nya. At kng hindi ka nman makatulog, huminga ng malalim at magbilang hanggang 1000. Meron din namang positibong epekto ang pagkagalit, hindi nga lang sa nagagalit. Kundi dun sa nakagalitan. At least nalaman nya na mali yung nagawa nya. In a general sense, kanino ba natin nakuha ang magalit? E di kung sino ang gumawa satin! Dahil ginawa tayo nang gaya sa Kanya, kaya marunong tayong magalit. Ngayon…masasabi mo bang ito’y negatibo?

Pero hindi naman dahil sinasabi kong nakuha natin to sa lumikha sa atin, e justified na ang pagiging galit natin sa kapwa. Meron din naman syang mas importanteng itinuro laban sa pagiging galit…pagpapatawad. Ang isang taong hindi marunong magpatawad, walang karapatang magalit! Wag kayong pasaway! Bow… =P

While walking down the streets of San Lorenzo Village at
Makati City, I came upon this beauty….head-turner pre…she’s so beautiful, it
hurts…

Look at those chin with rally-type fog lamps!!!

Astig yung over fenders with matching white enkei(?) mags
to boot!!!

Take note of the performance mufflers installed…the
spoiler…the beauty! Even the plate # was updated!

Nwei, twas hard takin this photo without people thinkin I
might be a robber or a member of a carnapping gang. But still its much harder
walking away from such a great sight! What a sight for sore eyes! Cguro hindi
lang externals ang namodify dito…pero the owner did an EXCELLENT job restoring
it to its prime state.

We own a car which is the same model and make as this
one…pero that’s where the similarity ends. Haaay…wish I could at least make
our car look the same. ^__^

Minsan sa buhay natin, andami-dami nating mga inaalala na akala mo wala nang mas importante pang dapat alalahanin. Gustong-gusto mo yung bagong model ng nokia dun sa mall, alam yun ng mga magulang mo. Eto na bday mo, syempre expected mo yung celfone ang regalo syo. E wala…hindi nabigay. Magdadabog ka? Magagalit ka? Maiinis ka to-the-max at hindi mo papansinin ang parents mo. Hindi mo man lang naisip na baka itinatabi ng mga magulang mo ang pera para makapagaral ka pa next sem. Hindi mo man lang naisip na ang halaga ng celfone na gusto mo ay katumbas ng 3 buwang ulam nyo sa lamesa. Eto pa isa. May tampuhan kayo ng boypren mo, dahil sa isang dahilang kahit isang 8yrs old na bata ay matatawa. Hindi ka kakain? Iiyak ka ng iiyak? Super depressed ka at pati trabaho mo naaapektuhan. Hindi mo ba naisip na imbes na magpakabulok ka sa isang sulok e silipin mo man lang yung kapatid mo na nanga2ilangan ng tulong sa assignment nya. Hindi mo ba naisip na bisitahin man lang yung lola mong may sakit.

Yaaan…yan ang attitude ng karamihan. Yes, karamihan. Dahil hindi lng nmn bata ang nakakaramdam neto, magugulat kayo at mas maraming matatanda ang may ganitong sakit. Tinatawag kong sakit dahil nakakahawa ito e. Syempre pag nakita ito ng mga mas nakakabata sayo, gagayahin. Oo alam ko hindi tayo pare-parehas ng bigat ng mga problema. Pero hindi nakakatulong na ang iniisip mo e ikaw na ang pinaka-kawawang tao sa mundo. Syet! Buti ka pa nga e, kinsenas alam mong may sasahurin ka. E yung mga isang kahig, isang tuka jan? Di ba mas mahirap ang dinadanas nila. Tapos ang iniisip mo kawawa ka dahil yung tanga mong opismate ang napromote at hindi ikaw. Hindi naman dating ganyan ang mga pinoy sa pagharap sa mga problema e. Dati tatawanan lang at gagawan ng paraan. Ngayon, dahil sa mga lecheng telenobela na yan na wala namang atang ibang alam na ituro kundi pano umiyak every 5 minutes, nabobobo na ang pinoy. Nawawalan na ng diskarte. Hindi na marunong magprioritize.

Tama ba ko kng sasabihin kong kaya hindi nagiging masaya ang isang tao e dahil rin naman sa kanya? Oo…wala nmang dapat sisihin dun e kundi ang sarili mo. Kya mo ngang umiyak at magreklamo mya’t mya e…bat di mo magawang maging masaya o ngumiti man lang kahit isang beses sa isang araw. Attitude lang yan mga prendz….attitude….

"Kelan mo ba lilinisin yang kwarto mo?" yan ang laging sinasabi ng nanay ko skin lalo na pag napa2tingin sya sa loob ng kwarto ko. Ewan ko ba kng ano ang meron sa loob ng kwarto ko na nagugulahan ang kahit sinong tumingin dito. Maayos nman para skin. Hehe…kya lagi kong sinasabi na "saka na lang" o kya "pag nagkaoras ako, busy ako e". Minsan dumadating sa punto na sinasabi ko sa sarili ko na, ‘cge lilinisin ko n nga tong kwarto ko sa sabado o linggo’. Pero dadaan ang ilang sabado at linggo, hindi ko na naman nalinis tong kwarto ko.

Kelan ko nga ba huling nalinis to? Hmm…high school pa ata nung huli kong inayos ang mga gamit ko dito. Isa pa yun sa nakakatamad e….biruin mo, mahigit 6 na taong gamit ang nakatambak sa kwarto ko magmula pa nung hiskul ako. Hindi kasi ako yung taong mahilig magtapon ng gamit e. Iniisip ko kasi na baka balang araw e itong bagay na to na itatapon e magamit ko pa. Kya ayon, itatabi ko lang sa isang sulok o drawer tapos makakalimutan ko na. E isang araw, may narinig akong kanta. Alam nyo ba yung kanta ng Sugarfree? Yung pamagat e KWARTO? Narinig ko yun at naaliw ako. Naging insipirasyon ko yun para linisin ko yung kwarto ko. Hehe…corni pero totoo yun. Bigla akong sinipag! Aba, talagang pinagtatapon ko yung mga gamit na hindi ko na kailangan. Andami ko palang gamit dun sa maliit kong kwartong yun! Kahit ako nagtaka na nagka2sya ang ganung kadaming gamit sa kwarto ko! Hahahaha…di ko mapigilang matawa habang naglilinis ako e!

Tapos dumating ako sa isang drawer ko na hindi ko na gaano tlgang nabu2ksan. Sabi ko sa sarili ko…’eto na! eto na yung may pinakamaraming basura na sa tingin ko e halos lahat matatapon ko tlga!’. Pero alam nyo, hindi ako handa dun sa nakita kong nilalaman ng drawer na yun. Una kong napansin sa isang sulok ng drawer yung mga negatives at iilang-ilang picture na kasama nito. Tiningnan ko at nagulat ako! Walastek…picture namin to nung mga barkada ko nung hiskul a! Natawa na naman ako nung makita ko mga itsura namin nun! Ibang iba na sa mga pagmumukha nung mga loko ngayn hehehe. Naghiskul kasi ako sa St. Andrew’s  jan sa paranaque. Exclusive school for ‘boys’. May quote kasi yung iba hindi nmn tlga lalaki. Hahaha…alam nyo na yun. Nwei…narealize ko bigla na oo nga no…tanda n pla namin. Biruin mo gradweyt na pala kami ng college. At sa ngyn e may kanya-kanya nang plano sa buhay.

Cge linis pa! May nakita pa kong mga picture…eto nmn nung college ako. Nung college nahilig ako sa camera, kya eto mas marami yung pictures nung nasa college pa ako. Parang ansaya nga namin nun e. Kahit puro projects at exam, nagagawa pang ngumiti. Nakita ko pa nga how sweet yung ibang mga magbf at gf nun e. Tapos ngayn hiwalay na hehehe…ganyan tlga ang relasyon, walang kasiguraduhan kng kayo nga o hindi sa bandang huli. Napatigil ako sa isang picture, alam nyo ba kng baket? Picture to ng isang kaibigan ko nung college. Ba! Meron pa palang natirang picture nya sakin! May halo pa ngang mangilan-ngilang mga sulat nya. Mga sulat ng…alam nyo na yun! Andaming flashbacks! Grabe…sabi ko nga ‘kaya ko pa kayang matapos to?’. Haay…balik uli sa paglilinis! Walang mangyayari kng bigla ko n lng ititigil dahil sa nkita ko!

Andami ko pang nakita, yung iba malulungkot na ala-ala pero karamihan naman masasaya. Kahit nga yung alkansya na ginamit ko nung hiskul nakita ko pa e! At may laman pa! Hahahaha! Mahigit kumulang na 3 oras ata ang ginugol ko sa kwarto ko para malinis yun at maitapon yung mga bagay na di ko na kelangan! Bawat bagay na mahawakan ko, may mga mini-flashbacks akong naaalala. Minsan mapapangiti, minsan mapapatawa, minsan nman may halong lungkot. Ang hirap! Hindi physical exhaustion ang naramdaman ko e! Emotional! Kya tlgang anhirap. Pero cguro expected ko na rin yun e…6 o 7 taon ko nang hindi naaayos mga gamit ko dun. Hindi ko tuloy masabi kng ok ba o hindi na magtago ng gamit. Pero sa isip-isip ko, ok na rin yun at kahit sa kaunting panahon e naisip at naalala ko na anlayo n pla ng narating ko sa buhay mula nun. Andami ko n rin plang nagawa. At ang bawat ala-ala at experience na nakuha ko sa mga panahong yun ang tumulong sakin para marating ko ang kinakatayuan ko ngayn. Masaya man o malungkot, lahat yun tumulong sakin. Sabi ng iba, hindi raw magandang mabuhay sa nakaraan. Pero minsan magandang tingnan ang mga napagdaanan natin noon, para ma-apreciate natin kng ano ang meron tayo ngayon at bilang paghahanda na rin sa kinabukasan. Ikaw? Kelan mo lilinisin ang kwarto mo? ^__^